گفتارى دربارهء نسب امير المؤمنين على عليه السلام و بيان اندكى از فضايل درخشان او او ابو الحسن على ، پسر ابو طالب است و نام اصلى ابو طالب عبد مناف است و او پسر عبد المطلب است كه نام اصلى او شيبة است و او پسر هاشم است كه نام اصلى او عمرو بوده است و او پسر عبد مناف و او پسر قصى است . كنيه‌يى كه بيشتر بر او اطلاق شده ابو الحسن است . به روزگار زندگى پيامبر ( ص ) ، فرزندش امام حسن ( ع ) ، پدر را به كنيهء ابو الحسين و امام حسين ( ع ) ، او را به كنيهء ابو الحسن فرا مى خواندند و به پيامبر ( ص ) پدر خطاب مى كردند و چون پيامبر ( ص ) رحلت فرمود ، آن دو على ( ع ) را با عنوان پدر خطاب مى كردند . پيامبر ( ص ) به على ( ع ) كنيهء ابو تراب دادند و چنين بود كه او را بر روى خاك خوابيده ديدند كه ردايش بر كنار شده و بدنش خاك آلوده شده است . پيامبر ( ص ) آمدند و كنار سر او نشستند و او را از خواب بيدار كردند و خاك را از پشت او مى زدودند و مى فرمودند : بنشين كه تو ابو ترابى ، و اين كنيه در نظر على محبوبترين كنيه‌هاى او بود و هر گاه او را با آن فرا مى خواندند شاد مى شد . بنى اميه خطيبان و سخنگويان خود را ترغيب مى كردند كه با ذكر اين كنيه بر منابر به على ( ع ) دشنام دهند و به گمان خود اين كنيه را براى او مايهء ننگ و نقصان قرار داده بودند و حال آنكه همانگونه كه حسن بصرى گفته است ، به اين وسيله بر آن حضرت زيور مى پوشاندند .